We zijn er weer……

We zijn er weer……

Ik heb het even nagekeken. De laatste wedstrijd die ik floot voor de coronacrisis was EKC Nääs 2 – AVO 4. AVO won, maar dat is niet relevant en al met al meer dan anderhalve jaar geleden, bizar. Ondertussen heb ik u nog een keer kunnen onderhouden over de verrichtingen van Nienke bij PKC, maar vandaag was de wereld weer in orde. Ik verkeerde in de luxe positie van het mogen fluiten van Rigtersbleek 3 tegen DOS-WK 4. Deze wedstrijd staat sinds het uitbreken van de Koude Oorlog op het programma, maar het blijft bijzonder. Gelukkig herkende ik de meeste spelers en speelsters nog. Natuurlijk waren het weer de usual suspects: In het kamp van DOS-WK: Willy met een invalbeurt en gelijk scorend,  Jan-Willem die weer ouderwets mopperde op de scheids, die daarop dreigde met een gele kaart  (en terecht van beide kanten), en de dames Tamara,  Ellen en Janny ( bij ons beter bekend als juffrouw Janny van de Paulusschool). Roy, die helemaal uit Winterswijk was gekomen samen met Jos, maar die lag nog steeds in de kreukels. Bij ons natuurlijk Ronnie, Leo (bleef de gehele wedstrijd op de bank) en de dames met Rosan in haar, dacht ik, debuut deed het prima, maar moest uiteindelijk met een enkelblessure uitvallen. Dat betekende dat Saskia en GJ met de bus kwamen en de scheids uiteindelijk op de fiets van Rosan naar de Otto van Taverenstraat karde. Maar toch, zoals gezegd: we zijn er weer. Laten we onze zegeningen tellen.

Robin Nooteboom